Komentarze

Człowiek w obliczu uzależnienia

 Nie od dziś wiadomo, że uzależnić można się od wszystkiego, co jest w stanie „zagłuszyć” stan umysłu. Człowiek może uzależnić się zarówno od środków chemicznych, jak i od różnych czynności.

W obszarze uzależnień wymienia się także uzależnienia od człowieka (kulty). Lista substancji uzależniających jest długa. Podstawowe środki mające takie właściwości to: opioidy (opiaty) – takie jak heroina , morfina, różne przetwory z maku lekarskiego, amfetamina, dopalacze, sterydy, kokaina, przetwory konopii indyjskich (marihuana, haszysz i in.), nikotyna, leki nasenne, leki uspokajające i przeciwlękowe, środki halucynogenne, wziewne rozpuszczalniki (aceton, toluen, 4-chlorek węgla).

Ponadto źródłem uzależnień mogą być jednak nie tylko substancje o działaniu psychotropowym lecz także wszelkie inne nałogowe zachowania człowieka, wśród których najczęściej wymieniane są m.in.: hazard, uzależnienie od jedzenia, uzależnienie od pracy, komputera i gier komputerowych, od Internetu, telefonu komórkowego, od zakupów, uzależnienia od człowieka, tanoreksję czy uzależnienie od seksu. Ten typ uzależnień (zwany „uzależnieniami behawioralnymi” )ma wiele cech wspólnych z uzależnieniami lekowymi (tolerancja, objawy zespołu abstynencyjnego), wykazano także, że w dużym stopniu angażuje te same sieci neuronalne w mózgu.

Od ponad 100 lat trwają naukowe próby wytłumaczenia dlaczego ludzie uzależniają się od substancji (i nie tylko substancji).

Pytań jakie w tym obszarze się pojawia jest wiele:

– dlaczego niektórzy ludzie uzależniają się szybciej a inni wolniej;

– dlaczego spośród ludzi spożywających te same substancje niektórzy się nie uzależniają;

– dlaczego ludzie zażywający tą samą substancję mogą się zachowywać zupełnie inaczej.

Badania wykazały, że substancja o największej sile uzależniającej to heroina.

W dalszej kolejności plasują się– alkohol, kokaina, amfetamina, nikotyna, kofeina i marihuana. Obowiązująca obecnie i powszechnie akceptowana koncepcja uzależnienia mówi, że uzależnienie jest to stan (psychiczny i fizyczny) przewlekłej choroby, wynikający z interakcji między żywym organizmem a substancją chemiczną, charakteryzujący się zmianami zachowania i innymi reakcjami. Charakteryzujący się okresowymi stanami abstynencji i nawrotów. Jest to stan, w którym stajemy się niewolnikiem substancji psychoaktywnej, a nasz organizm, w pierwszej kolejności, dąży do zaspokojenia „głodu” na nią.

Z terminem uzależnienie związane są dwa inne pojęcia: nawyk i nałóg. W trafny sposób opisuje je Dorota Pstrąg: nawyk, w odróżnieniu od nałogu, występuje wtedy, gdy człowiek czuje wprawdzie nieprzepartą chęć, silne pragnienie, lecz jeszcze nie przymus odurzania się, a przy tym dawki zażywanych środków nie wymagają zwiększenia, człowiek nie jest od nich uzależniony fizycznie, tzn. że pozbawienie go specyfików nie wywołuje objawów głodu narkotycznego, a przyjmowanie środków, choć szkodliwie wpływa na psychikę, nie powoduje jeszcze poważniejszych skutków w jego życiu społecznym.

Najważniejsze cechy stanu uzależnienia: - silna potrzeba, a nierzadko przymus używania substancji psychoaktywnej, silniejszy od wszelkich innych potrzeb
- brak samokontroli zażywania danej substancji oraz kompulsywność w poszukiwaniu kolejnej dawki - przyjmowanie substancji psychoaktywnej w celu uniknięcia objawów abstynencyjnych - występowanie zjawiska abstynencji po przerwaniu przyjmowania substancji psychoaktywnej - narastanie zjawiska tolerancji na przyjmowaną substancję - indywidualny charakter (cykl, sposób) przyjmowania substancji psychoaktywnej - zanik relacji społecznych oraz potrzeby wykonywania naturalnych czynności zawodowych i osobistych, charakterystycznych dla stylu życia przed wystąpieniem uzależnienia - kontynuowanie zażywania pomimo występowania szkód zdrowotnych, osobistych i społecznych.

Zespół uzależnienia ma miejsce, jeśli w ciągu roku stwierdzimy równoległe występowanie co najmniej trzech z wymienionych cech. Wyjaśnienie przyczyn uzależnienia jest niezwykle skomplikowane. W teoriach psychologicznych wskazuje się, że podatność na substancje psychoaktywne mogą powodować cechy intrapsychiczne człowieka. Zalicza się do nich: niską samoocenę, małą odporność na stres, nieśmiałość, chroniczny niepokój, buntowniczość oraz ekstra- i introwersję. Wskazuje się także na wpływ cech neurotycznych.

Tak uważa m.in. J. Rogala- Obłękowska, D. Laretti. Inni autorzy wskazują na zaburzenia wczesnego okresu rozwoju, zwłaszcza wywieranie silnego wpływu na dziecko, powodującego problemy z samodzielnym podejmowaniem decyzji i oceną sytuacji. Zażycie narkotyku jest wówczas próbą odreagowania i „usamodzielnienia się”.

 

Opracowała dla portalu społecznościowego Fakty.nl Magdalena Gruszka. pedagog, psychoterapeuta, coach. www.centrumrozwoju.nl

 

Na podstawie: K. Chmielewska, H. Baran-Furga, Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane przyjmowaniem substancji psychoaktywnych, Stowarzyszenie Profesjonalistów Psychoterapii i Psychoedukacji „Wspólna”, Warszawa 2006;

Dodaj komentarz


O Polakach w Holandii

Polski hotel w Bunschoten…

Budynek, w którym zamieszkają niedługo  pracownicy głównie  z Polski, znajdujący  się na ulicy Celsiusweg w miejscowości Bunschoten,  będzie monitorowany całą dobę. O zamieszczeniu monitoringu na terenie hotelu zapewnia agencja pracy McDo-It. Mieszkańcy...

Czytaj więcej

Szukaj domu w Holandii

Miasto
Pokoje od
Cena od
Cena do
Nieruchomosci Holandia

Facebook


stat4u